Ey Sevgili

Ey sevgili,
Beni gördüğünden, işittiğinden ve sevdiğinden,
Artık o kadar eminim ki,
Sanki ben sen oldum, sen de ben…

Ben sen olalı ne seni görebiliyorum, ne de kendimi,
Ne seni bilebiliyorum, ne de cismimi,
Gördüğümü de unuttum, bildiğimi de,
Sensizliğin olduğu yeri de…

Ne mekânım kaldı, ne zamânım,
Ne ismim kaldı, ne cismim,
Ne sen kaldın, ne de ben,
Sâdece koca bir hiç kaldı.

Ben bir hiç miyim? – Bilmem.
Sen bir hiç misin? – Bilmem.
Sen hiç nedir bilir misin? – Bilmem.
Hiç olan kendini bilir mi? – Bilmem.

Her şeyi çok güzel bilirsin, ama ustalıkla gizlersin,
Apaçık ortadasın, ama kendini göstermezsin,
Çokluğa güzelce bürünür, sonra da ben “Bir”im dersin,
Kendi kendine ne güzel işler yaparsın.

Celâlini gördük, bildik,
Artık göster kemâlini,
Dünya gözüyle görelim,
O güzelim cemâlini.

Hüseyin UYSAL

FacebookTwitterPaylaş
marul.biz